• کدخبر: 47323
  • تاریخ انتشار خبر: ۱۲:۵۹ ب.ظ - یکشنبه ۱۳۹۵/۱۰/۵
  • چاپ خبــر
2366
بررسی اهمیت آموزش فنون ارتباطی تا سنین نوجوانی؛

ارتباط با همسالان از ابعاد مهارت های اجتماعی/ چه کنیم تا کودکان گوشه گیر و انزواطلب نشوند

بحث مهارت های اجتماعی و ارتباطی اهمیت زیادی دارد و در دنیای ارتباطات امروز خانواده ها اهمیت آن را درک کرده اند، یکی از ابعاد مهارت های اجتماعی کودکان ارتباط با دیگر همسالان است.

به گزارش پایگاه خبری سفیر تیران  و کرون   ارتباط یکی از شناخته‌شده‌ترین ابزاری است که به ما کمک می‌کند دیگران را درک کنیم و نیازها و ایده‌های آنان را بهتر بشناسیم.

مهارت‌های ارتباطی نه‌تنها برای بزرگسالان لازم و ضروری است بلکه کودکان هم برای اثبات خود نزد دیگران مثل والدین، معلمان و همسالان خود به آن نیازمندند و برای حل مشکلات از آن کمک می‌گیرند و مهارت‌های ارتباطی کلید رشد شخصیت اجتماعی کودک است.

ارتباط با انتقال پیام‌هایی که از طریق گفتار، ایما و اشاره، علائم و حالات بدن برقرار می‌شود، کسب مهارت های ارتباطی، توانایی‌ها و اعتماد به نفس فرد را برای برقراری یک رابطه مناسب با دیگران افزایش می‌دهد، استعدادهای او را آشکار می‌کند و باعث جلب احترام و قدردانی دیگران می‌شود و در مقابل ضعف مهارت‌های ارتباطی، مانع رشد شخصیت اجتماعی سالم در کودک شده و باعث می شود تا او در آینده فردی بزهکار، پرخاشگر، منزوی، مطرود، فاقد اعتماد به نفس و خودباوری و اجتماع‌ستیز شود که تا آخر عمر گریبانگیر او خواهد بود.

* ارتباط با دیگر همسالان از ابعاد مهارت های اجتماعی

خوشبختانه آموزش مهارت‌های ارتباطی به افراد در هر سنی، حتی در بزرگسالی نیز می‌تواند صورت بگیرد ولی به طور حتم این گونه آموزش‌ها چنانچه از ابتدای کودکی شروع شود در وجود هر فردی نهادینه شده و طی مسیر رشد و ترقی هموارتر خواهد بود، زیرا مهم‌ترین دوره شکل‌گیری شخصیت فرد، دوران کودکی است.

دکتر افسانه کرباسی، فوق تخصص روانپزشکی کودکان و نوجوانان در این زمینه بیان کرد: بحث مهارت های اجتماعی و ارتباطی اهمیت زیادی دارد و در دنیای ارتباطات امروز خانواده ها اهمیت آن را درک کرده اند، یکی از ابعاد مهارت های اجتماعی کودکان ارتباط با دیگر همسالان است و برقراری ارتباط، شرکت در بازی های همسالان، گفتن نیازها، پرسیدن سؤال و … از اهم موارد است.

وی گفت: بخشی دیگر وابسته به ارتباط کودک با بزرگترها است، گفتن نیازها، گفتن نظریات به والدین و ارتباط با معلمان و … که همه این موارد مهارت اجتماعی است، یعنی رابطه برقرار کردن نوعی مهارت است و این چیزی است که باید به افراد آموخته شود و امر مهم آموزش این مسأله برای کودکان در زندگی است.

* کودکان گوشه گیر و انزواطلب

گوشه گیری کودکان و انزواطلبی از آشنایان نشانه اجتماعی نبودن آنان تلقی می شود. به نظر اغلب والدین گوشه گیری در اصطلاح به غریبی کردن تعبیر می شود و به تدریج رفع خواهد شد.

با این حال گوشه گیری تنها نشانه اختلال در رشد شخصیت اجتماعی کودک نیست، ناسازگاری، بد خلقی، رفتارهای هیجانی به ویژه میان جمع، زود رنجی، خجالتی بودن، قهر کردن مکرر و بی دلیل، مرافعه هنگام بازی با گروه همسالان و …. نیز می تواند نشانه اجتماعی نبودن باشد و دردسر ساز شود.

فوق تخصص روانپزشکی کودکان و نوجوانان درباره کودکان گوشه گیر اظهار کرد: به عنوان والد باید درک کنیم که کودکان با همدیگر متفاوت هستند، شاید کودکی به طور ذاتی از نظر ارتباطی قوی و اجتماعی باشد اما کودکی هم به این شکل نبود او را نباید غیر طبیعی در نظر بگیریم و والدین باید در بالا بردن این مهارت تلاش کنند.

وی ادامه داد: اولین قدم زمانی است که کودک در ارتباط با دیگران قرار می گیرد و این ارتباط ممکن است با همسالان یا با سایر بزرگترها باشد، بنابراین اولین قدم این است که برای ارتباط های بیرون از خانه برنامه ریزی کنیم.

کرباسی اذعان کرد: باید از سالهای قبل از ورود به مدرسه یعنی از سه یا چهار سالگی کودک این برنامه ریزی شروع شود، به طور یقین یکی از راهها کودکان را به مهدکودک بردن است، بنابراین باید هرچه سریع تر کودک از این سن وارد محیط های اجتماعی شود و نبود والدین را در محیط های اجتماعی تجربه کند.

این استاد دانشگاه اصفهان تاکید کرد: مسأله مهم دیگر این است که در عین اینکه ما فرصت های ارتباط کودک با دیگران را بیشتر می کنیم باید حواسمان باشد که حمایت بیش از حد از کودک را در محیط های بیرون انجام ندهیم، در واقع در عین حال از سطحی که کودک توان آن را دارد شروع کنیم و مهارت هایشان را بالا ببریم.

به گفته وی، والدین باید بدانند که حمایت بیش از اندازه از کودک مهارت های اجتماعی آنها را پایین می آورد، آموزش ها را به صورت تئوری و نمایشی شروع کنیم مثل سرگرمی با کودک بازی و نقش بازی کردن و … همین تمرین ها مهارت های اجتماعی فرزندان را بالا می برد و باعث می شود تا از موقعیت اجتماعی بهره برده و ایفای نقش کنیم.

* مدرسه و اجتماعی کردن دانش آموز

کودکان به تدریج مهارتهای رفتاری ارتباط با دیگران را می آموزند و شخصیت اجتماعی آنان از طریق ارتباط با والدین، اعضای خانواده، اقوام و دوستان و همچنین حضور در مدرسه مرحله به مرحله رشد می کند اما عوامل بسیاری نیز این رشد را متوقف می سازد و انسان اجتماعی درون کودک، نوجوان و یا حتی جوان را کوچکتر از سن واقعی اش نگه می دارد؛ اختلال رشد اجتماعی کودک زندگی آینده وی را با نابسامانی و عقده های روانی پیچیده مواجه می کند و از شانس وی برای برخورداری از یک زندگی سالم و مولد و دستیابی به موفقیتهای فردی و اجتماعی می کاهد.

فوق تخصص روانپزشکی کودکان و نوجوانان درباره اجتماعی شدن دانش آموز گفت: وقتی کودکمان به عنوان قربانی به وسیله افراد قلدر در محیط مدرسه یا بیرون قرار می گیرد، در وهله اول احساسات خودمان را کنترل کنیم و در درجه اول باید و سریع به فکر ارائه راه حل به کودکمان نباشیم لذا به والدین توصیه می شود که در این شرایط سعی کنند به کودکشان هیچ راه حلی ندهند.

وی افزود: مهم ترین مسئله این است که بی تفاوت هم نباشند، همدردی با کودک مهم است، قضاوت عجولانه نکنیم و سعی کنیم با دادن فرصت به کودک او بتواند احساسات خود را بشناسد و در عین حال حس کند که برای من والد این موضوع اهمیت دارد و به حرفهای او گوش می دهم.

کرباسی اضافه کرد: قدم بعدی اینکه ما به هیچ وجه کودکمان را تشویق به دعوای فیزیکی نکنیم؛ بنابراین هر گونه خشونت یا الگوی خشونت بودن برای کودک در این شرایط می تواند که شرایط را بدتر کند و از دعوای فیزیکی پرهیز کنیم.

وی عنوان کرد: این احساساتش را آن کودک قلدری که موجب ترسش شده متوجه نشود و از روبه رو شدن با آن فرد قلدر امتناع کند پس به فرزندان یاد دهیم با پاسخ های زیرکانه در مقابل مسخره شدن ها از سوی دیگران مقاوم باشند و مسائل را جدی نگیرند، با این آموزشها پرخاشگری فیزیکی را به کودک آموزش نمی دهیم.

این استاد دانشگاه اصفهان تاکید کرد: مسأله آخر اینکه سعی کنیم از راههای غیر مستقیم، امکان تکرار این مسخره شدن را کم کنیم.

* نقش همدردی کردن و کاهش مشکلات

به گفته این مشاور و روانپزشک کودکان و نوجوانان؛ یکی از راههایی که معلم در این شرایط می تواند انجام دهد این است که همان ابتدای سال تحصیلی وقتی را معین کند و درباره عیب های ظاهری کودک صحبت کند و مسائل را برای بقیه توضیح دهد تا به جای اینکه عیب تلقی شود یک حسن در نظر گرفته شده و بازگویی این امر در جلوی همه افراد باعث می شود که امکان مسخره کردن کمتر شود.

وی افزود: باید عیب های کودک را نه به شکلی که مسخره بشود، همان اول کار مطرح کنند و از سایر کودکان راه حل بخواهند تا به دوستشان کمک کنند که در اینجا در واقع نقش همدردی را پیش می برند تا کودک مشکل کمتری داشته و سایر دوستانشان نیز با او همدردی کنند.

وی تاکید کرد: لازم است که کودکان مهارت های اجتماعی تا سنین نوجوانی به طور کامل یاد بگیرند، اگر بعد از سن نوجوانی حدود ۱۲ سالگی هم چنان ضعف ارتباطی وجود داشت، باید به فکر اختلال اضطراب اجتماعی بوده یا از دارو استفاده می کنیم، البته ضروری است که مشاوره های هفتگی به طور مرتب ۲۰ تا ۳۰ جلسه با فرد کار شود تا ارتباط اجتماعی کودکان و مهارت ارتباط با همسالان را بالا ببریم.

انتهای پیام/ آرمان زنان/ الف

درج دیدگاه

جستجو

نظرسنجی

در حال حاضر نظرسنجی نداریم.

آخرین اخبار